Levensverhaal 2018-09-19T08:27:44+00:00

Levensverhaal

Er was eens een meisje dat zich een betere samenleving voor kon stellen. Maar dat kan toch iedereen, dacht het meisje. Ze vroeg eens rond en inderdaad bleek het antwoord op de vraag of mensen zich een betere samenleving voor konden stellen steeds ‘ja’.  Maar alleen ‘ja’ verbetert de samenleving nog niet. Er gebeurt pas iets bij het bewust maken van een voorstelling, zo begon het meisje in te zien.

Het meisje realiseerde zich dat ze voor het maken van voorstellingen bagage nodig had. Dat ze meer van het samenleven en ook van het leven moest begrijpen om een goede voorstelling te kunnen maken. Ze ging studeren, vervolgens in de publieke sector aan de slag, ze las veel, deed concrete ervaring op in de samenleving door haar leven te leiden, en zweefde er ook graag boven in haar luchtballon om te mijmeren en een steeds een beetje meer overzicht en inzicht te krijgen. Zo kwam ze tot inspiratie die haar ertoe aanzette om te gaan schrijven. Want woorden en beelden bleken haar favoriete werkmateriaal.

Schrijven bleek een prima manier voor het meisje om gedachten te vormen. Eenmaal op papier, bleek je met je eigen gedachten te kunnen praten. Zo kon ze haar denkbeelden aanscherpen. ‘Denkbeeldhouwen’ leek haar daar wel een goed woord voor. Het meisje bekwaamde zich steeds meer in wat ze ‘toekomstontwikkelen’ is gaan noemen. De toekomst komt op je toe, zo realiseerde ze zich. En de kunst bleek om de toekomst te ont-wikkelen; de sluiers afleggen. Leren aanvoelen wat (ook) mogelijk is.

Ze bekwaamde zich in bijdragen aan visievorming in organisaties, maar die visies bleken zich niet vanzelf waar te maken. Hoe ze verder te ont-wikkelen van papier naar werkelijkheid, dat triggerde haar. Dat bleek nog een hele kunst. Een hele samenlevenskunst. Het meisje was op zoek naar de graal en stelde zich onderweg daarnaar toe allerlei vragen. Van wat ze aan antwoorden tegenkwam en kon gebruiken om de betere samenleving voor te stellen én dichterbij te brengen, maakte ze boeken en filmpjes. Een soort mijlpalen. Dat hoopt ze nog lang te mogen doen, want daar word ze gelukkig van.

En voor wie niet van sprookjes houdt….

Van jongs af aan voelde ik een zekere behoefte om de wereld te verbeteren. Dit met een groeiende interesse voor de bijzondere aandachtsgebieden leven en samenleven. Om daar verbetering in aan te kunnen brengen, moest ik beide gebieden eerst beter leren kennen en begrijpen. Ik ontwikkelde een brede maatschappelijke interesse die gretig uitzag naar steeds beter begrijpen. Mijn studie Bestuurs- en Organisatiewetenschappen legde een mooi fundament. Dat werd uitgebouwd via mijn dagelijkse praktijkwerk midden in het leven en samenleven. En via heel veel lezen, nadenken en rustig wachten op inzichten die zich aandienden.

Steeds meer kristalliseerde  dit alles zich uit in een aantal levensthema’s. Daar ben ik kennelijk van, tenminste: naar de inzichten van nu.

  • een drive tot het steeds beter begrijpen van het leven en samenleven
  • transformeren (met als kernvraag: hoe transformeer je?)
  • het sociale (het menselijke en tussenmenselijke)
  • verhalen maken en schrijven (boeken en ook ‘begeleidende schrijvens’ in transformeertrajecten in de samenleving)

Mijn wereldverbeter-ambitie is volwassen geworden en tot behapbare proporties teruggebracht, hoewel ‘vooruitgebracht’ hier veel meer van toepassing is. Want wereld verbeteren is alleen maar op behapbare schaal te doen en op de schaal die bij je past; schalig wereld verbeteren dus. En op die schaal begin ik steeds meer over het hoe van wereld verbeteren te begrijpen. Je zou het ook meta-wereld-verbeteren kunnen noemen; kennis over wereld verbeteren zelf. Over de wijsheid die we in pacht hebben om iedere wat (wat te verbeteren?) mee aan te kunnen vliegen. Dat is waar mijn boeken en films over gaan. Het zijn de piketpalen van mijn zoektocht. Ze zijn te bekijken in de etalage van deze website. En het verhaal daarbij:

  • Mijn zoektocht begon pas goed toen de transformatie van het sociale domein op mijn pad kwam, vanaf ongeveer 2005, toen de eerste voorbereidingen voor de Wmo 2007 begonnen. Die transformatieoperatie herbergde een perspectief op een mooiere samenleving in zich waar ik enthousiast van werd. We staan nog steeds aan het begin van het verwerkelijken van dat perspectief, maar het komt tot leven.
  • In 2012 maakte ik de film De Mobiel die de kern van deze transformatie uit de doeken doet, maar voor veel meer transformaties dienst kan doen.
  • In 2014 ‘verboekte’ ik De Mobiel. Dat boek heet Wijsheid in Pacht en dat heeft wijsheid samengebracht  en in samenhang gebracht. Die wijsheid draait om de vraag ‘hoe transformeer je?’.
  • Weer een stap verder in mijn zoektocht had ik materiaal om dezelfde wezensvraag weer van een film te voorzien: Transformaatjes (2015).
  • De beelden uit die film rijpten verder en zo ontstond er inspiratie voor een in-praktijkboek: Transformerenderwijs (2017).

Aan het eind van het schrijfwerk van Transformerenderwijs had ik een lieve wens. Dat was dat Cees Zwart – een van mijn belangrijkste inspiratiebronnen voor de transformeerideeën – er een aanbeveling bij zou schrijven. Dat deed hij en er gebeurde nog meer in die eerste ontmoeting: we werden beide enthousiast om een lang gekoesterde wens van Cees in vervulling te laten gaan. Hij wilde zielsgraag dat er een boek geschreven zou worden over zijn levenslange denkwerk over en zijn ervaring met wat we samen al vrij snel schalig wereld verbeteren zijn gaan noemen. Daar gaat Over Hoop over. Het boek is er nu. En ons samenwerk gaat verder.

Voor wie meer wil weten over mijn werk: mijn CV.

Mijn werk door de ogen van anderen.